သခ်ႋဳင္းကုန္းက ယူလာတဲ့ ေျမႀကီးကို အိမ္ေအာက္မွာ ခင္းမိလိုက္တဲ့အခါ (ျဖစ္ရပ္မွန္)

သခ်ႋဳင္းကုန္းက ယူလာတဲ့ ေျမႀကီးကို အိမ္ေအာက္မွာ ခင္းမိလိုက္တဲ့အခါ (ျဖစ္ရပ္မွန္)

“မသန႔္တဲ့ ေျမပုပ္”မွတ္ခ်က္–အျဖစ္မွန္ကို ေဖာ္ျပျခင္းျဖစ္ပါ၍ နာမည္လႊဲေျပာင္းထားပါသည္။မူရင္းေရးသူ ဆရာတစ္မိုးေအာက္

ေ႐ႊလုံး၏ ေယာကၡမ ဦးေအာင္မင္းသည္ ေ႐ႊလုံးကိုဖ်စ္ေတာက္ေတာက္ျဖင့္ ဆူေနသည္မွာ မနက္အိပ္ရာထမွ ယခုမြန္းလြဲသည္ထိပင္။နံနက္ထမင္းစားေနစဥ္မွာလည္း ဦးေအာင္မင္း၏ဇနီးေဒၚလွကပင္ နားၿငီးလာသျဖင့္တားယူရသည္။

ဇနီးျဖစ္သူမညိဳက ေ႐ႊလုံး၏မ်က္ႏွာကိုၾကည့္၍ စိတ္မေကာင္းျဖစ္ေန၏။ေ႐ႊလုံးကအိမ္မွာ ထန္းေတာကိုထြက္လာရာလမ္းတြင္ ငေတးႏွင့္ေတြ႕၍ ႏွစ္ေယာက္အတူ ထန္းေတာသို႔ေရာက္သြားေလ၏။

ငေတးက“ေဟ့ေကာင္ငလုံး။မ်က္ႏွာလည္း မေကာင္းပါလား မိန္းမနဲ႔ရန္ျဖစ္လာလို႔လား”ဟုေမးရာ ေ႐ႊလုံးက“မိန္းမနဲ႔မဟုတ္ဘူးကြ ေယာကၡထီးႀကီးနဲ႔”ဟုေျပာရာ“ဘယ္လိုျဖစ္ၾကတာလဲ အိမ္ေပၚကႏွင္ခ်လို႔လား” “ေအး ႏွင္ခ်လိုက္ရင္ ေတာ္ေသးတယ္။

ခုေတာ့ ငါသာထြက္မလာရင္ ဘယ္ေလာက္ေတာင္ေျပာခံရမလဲ မသိဘူး”“ဘယ္လိုျဖစ္ရတာလဲကြာ”ဟု ငေတးက စိတ္မေကာင္းစြာေမးရင္း“ျဖစ္ပုံက ဒီလိုကြ”ဟု ေ႐ႊလုံးက ေျပာျပေလေတာ့၏။

ဦးေအာင္မင္းက သားမက္ျဖစ္သူေ႐ႊလုံးအား အိမ္ေအာက္တြင္သံမံတလင္းခင္းရန္ အုတ္က်ိဳးသဲဘိလပ္ေျမႏွင့္ ေက်ာက္စရစ္တို႔ကို ဝယ္ခိုင္းလိုက္ေလ၏။ေ႐ႊလုံးသည္ ဘိလပ္ေျမေက်ာက္စရစ္ အုတ္က်ိဳးတို႔ကို

ေစ်းေမးၿပီး ျမစ္သဲဝယ္ရန္အတြက္ သဲေရာင္းသည့္ဆိုင္မ်ားကို သြားေရာက္ေမးျမန္းျပန္ရာ သဲကုန္ေနသည့္ဆိုင္ႏွင့္ ကားႀကီးျဖစ္၍ သဲ ၂က်င္းမွသာပို႔ႏိုင္မည္ဟု ဆိုသည့္ဆိုင္ေၾကာင့္ ျပန္လွည့္လာစဥ္

က္ရည္ဆိုင္မွ ျပန္လာသည့္ ဖိုးေထာ္ႏွင့္လမ္းတြင္ ေတြ႕ေလ၏။ဖိုးေထာ္မွာ ပန္းရံေနာက္လိုက္ျဖစ္သျဖင့္ သဲလိုသည့္ကိစၥေျပာျဖစ္ရာ ဖိုးေထာ္ကသူ႔အလုပ္တြင္ သဲတစ္က်င္းေလာက္ပိုေန၍ တစ္က်င္းခန႔္ရႏိုင္ေၾကာင္း ေျပာၿပီး

မနက္ျဖန္ေစာေစာတြင္ ကြန္ေဒါင္းျဖင့္သဲကို ေစာေစာတင္၍ က်န္ပစၥည္းမ်ားကိုေနာက္မွတင္ရန္ ေဆာက္လုပ္ေရးဆိုင္တြင္ေစာင့္ေနရန္ ေ႐ႊလုံးအားညႇိႏႈိင္း၍ သဲတစ္က်င္းအၿပီးအၿငိမ္း က်ပ္ ၁၅၀၀၀ျဖင့္ ညႇိႏႈိင္းခဲ့ေလ၏။

ေနာက္တစ္ေန႔ ၈ နာရီေလာက္တြင္ ဖိုးေထာ္ပါလာသည့္ သဲတင္ထားေသာကြန္ေဒါင္းသည္ အိမ္ေဆာက္ပစၥည္း ဆိုင္ေရွ႕တြင္ရပ္ကာ ေ႐ႊလုံးႏွင့္အတူဘိလပ္ေျမအုတ္က်ိဳးႏွင့္ ေက်ာက္စရစ္တို႔ကို ထပ္တင္ကာ အိမ္သို႔ေမာင္းလာခဲ့ေလ၏။

ဖိုးေထာ္ကပစၥည္းမ်ားကူခ်ေပးၿပီး သဲတစ္က်င္းဖိုးေငြကိုယူ၍ ျပန္သြားေလ၏ေ႐ႊလုံးႀကိဳတင္မွာထားသည့္ ပန္းရံဆရာႏွင့္ေန႔စား ၂ဦးတို႔က အိမ္ေအာက္ေျခတြင္ သံမံတလင္းခင္းေလ၏။

ပန္းရံဆရာႏွင့္အဖြဲ႕က ပုတ္ျပတ္လုပ္ေပးခဲ့ရာ ည ၇ နာရီတြင္ၿပီးသြားေလ၏ ပန္းရံဆရာက ခင္းထားသည့္သံမံတလင္းအား ေရနည္းနည္း ဖ်န္းေပးရန္ေျပာၿပီး လုပ္အားခရွင္းယူကာ ျပန္သြားၾကေလ၏။

ည ၉ နာရီေလာက္တြင္ ေ႐ႊလုံးကေရေလာင္းၿပီး အိမ္ေပၚတက္လာခဲ့စဥ္ ဇနီးမညိဳမွာ တီဗီဇာတ္လမ္းတြဲၾကည့္ရင္း တရႈံ႕ရႈံ႕ငိုေနေလရာ မည့္သည္ဇာတ္လမ္းတြဲျဖစ္ေန၍ မ်က္ရည္မဆည္ႏိုင္ျဖစ္ရသည္ကိုသိလို၍ တီဗီၾကည့္ေနသည့္ မညိဳေဘးသို႔ ေ႐ႊလုံးဝင္ထိုင္လိုက္ေလ၏။

ေယာကၡမႀကီးတို႔ လင္မယားကအိပ္ရာဝင္ရန္ အခန္းထဲဝင္သြားၿပီး(၇)တန္းေက်ာင္းသူ အသက္(၁၃)ႏွစ္ရွိ သမီးေလးမွာလည္း စာေမးပြဲနီး၍စာက်က္ေန၏။မညိဳက မ်က္ရည္စီးက်ေနသျဖင့္ စခ်င္သည္စိတ္ျဖင့္ မညိဳအားဆြဲလွည့္လိုက္ရာ မညိဳ၏ မ်က္လုံးမ်ားမွာနီရဲၿပီး

မီးဝင္းဝင္းေတာက္မတတ္ျပဴးၿပီး ေ႐ႊလုံးအား ေဆာင့္တြန္းလိုက္ရာ တစ္လံေလာက္လြင့္သြားၿပီး“ဒုန္းကနဲ”အိမ္အလယ္တိုင္ႏွင့္ေဆာင့္မိကာ ေ႐ႊလုံးမွာ နာလည္းနာ အံ့အားလည္းသင့္ေနစဥ္

ေယာကၡမလင္မယားက“ဟဲ့ …ဘာျဖစ္တာလဲ”ဟု ေမးၿပီး ထြက္လာသကဲ့သို႔ စာက်က္ေနသည့္သမီးကလည္း အိမ္ခန္းထဲမွေျပးထြက္လာေလ၏ မညိဳက ဆံပင္ဖားလ်ားျဖစ္သြားၿပီး လူေတြကို ျပဴးတူၿပဲတဲျဖင့္လိုက္ၾကည့္ကာ

“ငါ ေျမပုံေပၚက သဲေတြကိုယူလာတဲ့အျပင္ သခ်ႋဳင္းအဝင္လမ္းမက သဲေတြကိုလည္း ထည့္လာတယ္။ငါ့ေျမပုံေပၚက ေျမႀကီးေတြကိုလည္း က်ဳံးထည့္ၿပီး ငါ့ကိုေခၚလာတဲ့အတြက္ နင္တို႔ဆီမွာေနရေတာ့မယ္။

ငါအခု အမဲသားစားခ်င္တယ္။ငါ့ကို ျပန္မပို႔မခ်င္း ေန႔တိုင္းတစ္ေန႔ ငါးဆယ္သားေကြၽး။ေကြၽးရမယ့္ေနရာက နင္တို႔အိမ္ေထာင့္က အမႈိက္က်င္းထဲမွာ လာထားေပး…ငါ့ကို မေနေစခ်င္ရင္ ငါသဲေတြငါ့ေျမႀကီးေတြကိုျပန္ပို႔ေပး။

က်ဳံးလာတဲ့အေကာင္သိတယ္ ျပန္မပို႔မခ်င္း အမဲသားမေကြၽးလို႔ကေတာ့ တစ္ေယာက္ၿပီးတစ္ေယာက္ သခ်ႋဳင္းကိုေခၚသြားမယ္ ၾကားၾကရဲ႕လား”ဟုအသံနက္ႀကီးျဖင့္ စူးစူးဝါးဝါး ေအာ္ေျပာၿပီး မညိဳမွာလဲက်သြားေလေတာ့၏။

ဦးေအာင္မင္းက သဲကိစၥႏွင့္ပတ္သတ္၍ ေ႐ႊလုံးကိုေမးရာ ေ႐ႊလုံးကသဲဝယ္၍ရေသာ္လည္း ကားအခက္အခဲရွိျခင္း။သဲ ၂က်င္းမွ ေရာင္းေပးႏိုင္မည္ျဖစ္ေၾကာင္းတို႔ေၾကာင့္ ဖိုးေထာ္ကသူ၏ လုပ္ငန္းခြင္တြင္ပိုေနသည့္ သဲတစ္က်င္းအားဝယ္ယူခဲ့ရသျဖင့္

ဖိုးေထာ္ကို ေမးၾကည့္ပါဦးမည္ဟု ေျပာကာ သူႏွင့္ဖိုးေထာ္ သဲကိစၥညႇိႏႈိင္းမႈကို ေျပာျပခဲ့ေလ၏။ဦးေအာင္မင္းသည္ မေက်နပ္ေသာ္လည္း သဲကိစၥကို သရဲမေျပာသြားသည့္အတိုင္း ဟုတ္မဟုတ္ ဂဃနဏသိရန္

ေ႐ႊလုံးအား မနက္ျဖန္ဖိုးေထာ္အား သြားေမးရန္ေျပာကာ တစ္အိမ္သားလုံး အိပ္ရာဝင္ခဲ့ၾကေလ၏ေနာက္တစ္ေန႔ေစာေစာတြင္ ေ႐ႊလုံးက ဖိုးေထာ္အားသြားေတြ႕ၿပီး မညိဳအား သရဲမဝင္ပူးၿပီးေျပာသြားေၾကာင္းကို ေျပာျပရာ ဖိုးေထာ္က

“ငါတို႔လုပ္ငန္းခြင္က ပိုတဲ့သဲက က်င္းမတ္ေလာက္ပဲရွိတယ္ သဲကနည္းနည္းလိုေနတုန္း ပန္းရံသမားမ်ိဳးျမင့္က သခ်ႋဳင္းမွာအုတ္ဂူလုပ္လို႔ ပိုေနတဲ့သဲေတြ ရွိတယ္ေျပာတာနဲ႔ အိတ္နဲ႔သြားသယ္ၾကတယ္ သဲကမေလာက္ေသးလို႔ သခ်ႋဳင္းအဝင္ လမ္းေပၚကေရာ။

ဂူေဘးက ေျမပုံေပၚကပါ ယူလိုက္ရတာ။ငါလည္းပါပါတယ္ကြာ ဘာမွမျဖစ္ေလာက္ဘူးထင္လို႔ေပါ့ကြာ”ဟု ေတာင္းပန္ရင္းေျပာလွ်င္ ေ႐ႊလုံးက“မင္းတို႔သဲယူတာကို အျပစ္မေျပာလိုပါဘူး မင္းလူေတြက ေျမပုံကေျမႀကီးေတြကိုပါ က်ဳံးယူလာတာ

အဲဒီေျမပုံက သရဲမကအိမ္ကိုလိုက္လာတာ အဲဒါကျပႆနာပဲ အဘိုးႀကီးကညကေရာ။အခုမနက္ေရာ ငါ့ကိုပြမ္လို႔မဆုံးဘူး”ဟု ေျပာၿပီးအျဖစ္မွန္ကို သိရသျဖင့္ ေ႐ႊလုံးကျပန္ခဲ့ေလ၏။

ေ႐ႊလုံးက ဦးေအာင္မင္းအားအျဖစ္အပ်က္ကို ေျပာျပသျဖင့္ခ်က္ခ်င္းပင္ ပန္းရံအဖြဲ႕မွအလုပ္သမား ၂ဦးကိုေခၚ၍ သံမံတလင္းခင္း ခင္ထားသည္မ်ားျပန္ဖ်က္ကာ ဖ်က္ၿပီးသားအုတ္သဲေက်ာက္မ်ားကို အိမ္ေရွ႕၌ပုံလိုက္ေလ၏။

ေန႔လယ္ ၁နာရီခန႔္တြင္ အားလုံးဖ်က္ၿပီးသြားရာ ကြန္ေဒါင္းတစ္စီးငွားၿပီး ေျမစာမ်ားကို ျပန္တင္၍ သခ်ႋဳင္းကုန္းသို႔သြားပို႔ ေစ၏။ေ႐ႊလုံးပါ လိုက္သြားၿပီး ေျမပုံႏွင့္လမ္းမ်ားေပၚသို႔ ျပန္ခင္းေပးခဲ့ရာ ညေန(၅)နာရီထိုးမွ ၿပီးသြားေလ၏

ေဒၚလွက သရဲမေျပာထားသည့္အတိုင္း အမဲသားငါးဆယ္သားဝယ္၍ ဟင္းခ်က္ကာထမင္းႏွင့္အတူၿခံေထာင့္က အမႈိက္က်င္းတြင္ဖက္ႏွင့္ပုံၿပီး သရဲမအား လာေရာက္ စားေသာက္ပါရန္ေျပာၿပီး သဲမ်ား။ေျမႀကီးမ်ားကိုလည္း ျပန္တူးယူ၍

ေျမပုံေပၚႏွင့္လမ္းမေပၚတြင္ ျပန္ထားလိုက္ၿပီးျဖစ္ေၾကာင္း တဖြဖြႏွင့္ ေျပာလိုက္ေလ၏။ထိုညက သရဲမသည္ဝင္ပူးျခင္းေႏွာင့္ယွက္ျခင္း မရွိေတာ့ေခ်။တစ္အိမ္သားလုံးး ဘုရားရွိခိုး အမွ်ေဝကာ ခပ္လန႔္လန႔္ႏွင့္ပင္ အိပ္ၾကေလ၏။

ဦးေအာင္မင္းက ေ႐ႊလုံးအားအျပစ္မေျပာေတာ့ဘဲ ထပ္မံ၍အုတ္သဲေက်ာက္စရစ္ ဘိလပ္ေျမတို႔ကိုဝယ္ရန္ လႊတ္လိုက္သျဖင့္ ကားႀကီးႏွင့္ပင္ပစၥည္းအားလုံး ဝယ္လာကာ ယမန္ေန႔ကပန္းရံအဖြဲ႕ကိုပင္ သံမံတလင္းျပန္ခင္းခိုင္းရာ ညေန ၆နာရီတြင္ ခင္းက်င္းၿပီးေလ၏။

ဦးေအာင္မင္းက လိုရမည္ရသရဲမအတြက္လည္း မေန႔ကအတိုင္း အမဲသားငါးဆယ္သားကို ခ်က္ျပဳတ္၍သြားေကြၽးေစသည္။ဦးေအာင္မင္းႏွင့္ ေဒၚလွသည္ ဆရာေတာ္ ေက်ာင္းသို႔သြား၍

ျဖစ္ပ်က္ပုံအလုံးစုံကိုေလွ်ာက္ထားခဲ့ၿပီး ဆရာေတာ္၏ မိန႔္မွာခ်က္အရ ညေန ၄နာရီတြင္ အိမ္၌သံဃာေတာ္ ၅ပါးပင့္၍ လႉဒါန္းတရားနာကာ ပရိတ္တရားမ်ား႐ြတ္ဖတ္ၿပီး ကမၼဝါဖတ္ျခင္း။

သရဲမအတြက္ အလႉေပးျခင္းမ်ားကိုျပဳလုပ္လိုက္သျဖင့္ တစ္အိမ္သားလုံး စိတ္ႏွလုံးရွင္းလင္းသြားေစေတာ့၏။သရဲမသည္လည္း မည္သို႔မွ်မေႏွာင့္ယွက္ေတာ့ေပ။မည္သို႔ပင္ျဖစ္ေစ ေ႐ႊလုံးႏွင့္တရားနာသူမ်ားအဖို႔ သင္ခန္းစာတစ္ခုရလိုက္ေပေတာ့သည္။

Credit

Zawgyi

“မသန႔္တဲ့ ေျမပုပ္”မွတ္ခ်က္–အျဖစ္မွန္ကို ေဖာ္ျပျခင္းျဖစ္ပါ၍ နာမည္လႊဲေျပာင္းထားပါသည္။မူရင္းေရးသူ ဆရာတစ္မိုးေအာက္

ေ႐ႊလုံး၏ ေယာကၡမ ဦးေအာင္မင္းသည္ ေ႐ႊလုံးကိုဖ်စ္ေတာက္ေတာက္ျဖင့္ ဆူေနသည္မွာ မနက္အိပ္ရာထမွ ယခုမြန္းလြဲသည္ထိပင္။နံနက္ထမင္းစားေနစဥ္မွာလည္း ဦးေအာင္မင္း၏ဇနီးေဒၚလွကပင္ နားၿငီးလာသျဖင့္တားယူရသည္။

ဇနီးျဖစ္သူမညိဳက ေ႐ႊလုံး၏မ်က္ႏွာကိုၾကည့္၍ စိတ္မေကာင္းျဖစ္ေန၏။ေ႐ႊလုံးကအိမ္မွာ ထန္းေတာကိုထြက္လာရာလမ္းတြင္ ငေတးႏွင့္ေတြ႕၍ ႏွစ္ေယာက္အတူ ထန္းေတာသို႔ေရာက္သြားေလ၏။

ငေတးက“ေဟ့ေကာင္ငလုံး။မ်က္ႏွာလည္း မေကာင္းပါလား မိန္းမနဲ႔ရန္ျဖစ္လာလို႔လား”ဟုေမးရာ ေ႐ႊလုံးက“မိန္းမနဲ႔မဟုတ္ဘူးကြ ေယာကၡထီးႀကီးနဲ႔”ဟုေျပာရာ“ဘယ္လိုျဖစ္ၾကတာလဲ အိမ္ေပၚကႏွင္ခ်လို႔လား” “ေအး ႏွင္ခ်လိုက္ရင္ ေတာ္ေသးတယ္။

ခုေတာ့ ငါသာထြက္မလာရင္ ဘယ္ေလာက္ေတာင္ေျပာခံရမလဲ မသိဘူး”“ဘယ္လိုျဖစ္ရတာလဲကြာ”ဟု ငေတးက စိတ္မေကာင္းစြာေမးရင္း“ျဖစ္ပုံက ဒီလိုကြ”ဟု ေ႐ႊလုံးက ေျပာျပေလေတာ့၏။

ဦးေအာင္မင္းက သားမက္ျဖစ္သူေ႐ႊလုံးအား အိမ္ေအာက္တြင္သံမံတလင္းခင္းရန္ အုတ္က်ိဳးသဲဘိလပ္ေျမႏွင့္ ေက်ာက္စရစ္တို႔ကို ဝယ္ခိုင္းလိုက္ေလ၏။ေ႐ႊလုံးသည္ ဘိလပ္ေျမေက်ာက္စရစ္ အုတ္က်ိဳးတို႔ကို

ေစ်းေမးၿပီး ျမစ္သဲဝယ္ရန္အတြက္ သဲေရာင္းသည့္ဆိုင္မ်ားကို သြားေရာက္ေမးျမန္းျပန္ရာ သဲကုန္ေနသည့္ဆိုင္ႏွင့္ ကားႀကီးျဖစ္၍ သဲ ၂က်င္းမွသာပို႔ႏိုင္မည္ဟု ဆိုသည့္ဆိုင္ေၾကာင့္ ျပန္လွည့္လာစဥ္

က္ရည္ဆိုင္မွ ျပန္လာသည့္ ဖိုးေထာ္ႏွင့္လမ္းတြင္ ေတြ႕ေလ၏။ဖိုးေထာ္မွာ ပန္းရံေနာက္လိုက္ျဖစ္သျဖင့္ သဲလိုသည့္ကိစၥေျပာျဖစ္ရာ ဖိုးေထာ္ကသူ႔အလုပ္တြင္ သဲတစ္က်င္းေလာက္ပိုေန၍ တစ္က်င္းခန႔္ရႏိုင္ေၾကာင္း ေျပာၿပီး

မနက္ျဖန္ေစာေစာတြင္ ကြန္ေဒါင္းျဖင့္သဲကို ေစာေစာတင္၍ က်န္ပစၥည္းမ်ားကိုေနာက္မွတင္ရန္ ေဆာက္လုပ္ေရးဆိုင္တြင္ေစာင့္ေနရန္ ေ႐ႊလုံးအားညႇိႏႈိင္း၍ သဲတစ္က်င္းအၿပီးအၿငိမ္း က်ပ္ ၁၅၀၀၀ျဖင့္ ညႇိႏႈိင္းခဲ့ေလ၏။

ေနာက္တစ္ေန႔ ၈ နာရီေလာက္တြင္ ဖိုးေထာ္ပါလာသည့္ သဲတင္ထားေသာကြန္ေဒါင္းသည္ အိမ္ေဆာက္ပစၥည္း ဆိုင္ေရွ႕တြင္ရပ္ကာ ေ႐ႊလုံးႏွင့္အတူဘိလပ္ေျမအုတ္က်ိဳးႏွင့္ ေက်ာက္စရစ္တို႔ကို ထပ္တင္ကာ အိမ္သို႔ေမာင္းလာခဲ့ေလ၏။

ဖိုးေထာ္ကပစၥည္းမ်ားကူခ်ေပးၿပီး သဲတစ္က်င္းဖိုးေငြကိုယူ၍ ျပန္သြားေလ၏ေ႐ႊလုံးႀကိဳတင္မွာထားသည့္ ပန္းရံဆရာႏွင့္ေန႔စား ၂ဦးတို႔က အိမ္ေအာက္ေျခတြင္ သံမံတလင္းခင္းေလ၏။

ပန္းရံဆရာႏွင့္အဖြဲ႕က ပုတ္ျပတ္လုပ္ေပးခဲ့ရာ ည ၇ နာရီတြင္ၿပီးသြားေလ၏ ပန္းရံဆရာက ခင္းထားသည့္သံမံတလင္းအား ေရနည္းနည္း ဖ်န္းေပးရန္ေျပာၿပီး လုပ္အားခရွင္းယူကာ ျပန္သြားၾကေလ၏။

ည ၉ နာရီေလာက္တြင္ ေ႐ႊလုံးကေရေလာင္းၿပီး အိမ္ေပၚတက္လာခဲ့စဥ္ ဇနီးမညိဳမွာ တီဗီဇာတ္လမ္းတြဲၾကည့္ရင္း တရႈံ႕ရႈံ႕ငိုေနေလရာ မည့္သည္ဇာတ္လမ္းတြဲျဖစ္ေန၍ မ်က္ရည္မဆည္ႏိုင္ျဖစ္ရသည္ကိုသိလို၍ တီဗီၾကည့္ေနသည့္ မညိဳေဘးသို႔ ေ႐ႊလုံးဝင္ထိုင္လိုက္ေလ၏။

ေယာကၡမႀကီးတို႔ လင္မယားကအိပ္ရာဝင္ရန္ အခန္းထဲဝင္သြားၿပီး(၇)တန္းေက်ာင္းသူ အသက္(၁၃)ႏွစ္ရွိ သမီးေလးမွာလည္း စာေမးပြဲနီး၍စာက်က္ေန၏။မညိဳက မ်က္ရည္စီးက်ေနသျဖင့္ စခ်င္သည္စိတ္ျဖင့္ မညိဳအားဆြဲလွည့္လိုက္ရာ မညိဳ၏ မ်က္လုံးမ်ားမွာနီရဲၿပီး

မီးဝင္းဝင္းေတာက္မတတ္ျပဴးၿပီး ေ႐ႊလုံးအား ေဆာင့္တြန္းလိုက္ရာ တစ္လံေလာက္လြင့္သြားၿပီး“ဒုန္းကနဲ”အိမ္အလယ္တိုင္ႏွင့္ေဆာင့္မိကာ ေ႐ႊလုံးမွာ နာလည္းနာ အံ့အားလည္းသင့္ေနစဥ္

ေယာကၡမလင္မယားက“ဟဲ့ …ဘာျဖစ္တာလဲ”ဟု ေမးၿပီး ထြက္လာသကဲ့သို႔ စာက်က္ေနသည့္သမီးကလည္း အိမ္ခန္းထဲမွေျပးထြက္လာေလ၏ မညိဳက ဆံပင္ဖားလ်ားျဖစ္သြားၿပီး လူေတြကို ျပဴးတူၿပဲတဲျဖင့္လိုက္ၾကည့္ကာ

“ငါ ေျမပုံေပၚက သဲေတြကိုယူလာတဲ့အျပင္ သခ်ႋဳင္းအဝင္လမ္းမက သဲေတြကိုလည္း ထည့္လာတယ္။ငါ့ေျမပုံေပၚက ေျမႀကီးေတြကိုလည္း က်ဳံးထည့္ၿပီး ငါ့ကိုေခၚလာတဲ့အတြက္ နင္တို႔ဆီမွာေနရေတာ့မယ္။

ငါအခု အမဲသားစားခ်င္တယ္။ငါ့ကို ျပန္မပို႔မခ်င္း ေန႔တိုင္းတစ္ေန႔ ငါးဆယ္သားေကြၽး။ေကြၽးရမယ့္ေနရာက နင္တို႔အိမ္ေထာင့္က အမႈိက္က်င္းထဲမွာ လာထားေပး…ငါ့ကို မေနေစခ်င္ရင္ ငါသဲေတြငါ့ေျမႀကီးေတြကိုျပန္ပို႔ေပး။

က်ဳံးလာတဲ့အေကာင္သိတယ္ ျပန္မပို႔မခ်င္း အမဲသားမေကြၽးလို႔ကေတာ့ တစ္ေယာက္ၿပီးတစ္ေယာက္ သခ်ႋဳင္းကိုေခၚသြားမယ္ ၾကားၾကရဲ႕လား”ဟုအသံနက္ႀကီးျဖင့္ စူးစူးဝါးဝါး ေအာ္ေျပာၿပီး မညိဳမွာလဲက်သြားေလေတာ့၏။

ဦးေအာင္မင္းက သဲကိစၥႏွင့္ပတ္သတ္၍ ေ႐ႊလုံးကိုေမးရာ ေ႐ႊလုံးကသဲဝယ္၍ရေသာ္လည္း ကားအခက္အခဲရွိျခင္း။သဲ ၂က်င္းမွ ေရာင္းေပးႏိုင္မည္ျဖစ္ေၾကာင္းတို႔ေၾကာင့္ ဖိုးေထာ္ကသူ၏ လုပ္ငန္းခြင္တြင္ပိုေနသည့္ သဲတစ္က်င္းအားဝယ္ယူခဲ့ရသျဖင့္

ဖိုးေထာ္ကို ေမးၾကည့္ပါဦးမည္ဟု ေျပာကာ သူႏွင့္ဖိုးေထာ္ သဲကိစၥညႇိႏႈိင္းမႈကို ေျပာျပခဲ့ေလ၏။ဦးေအာင္မင္းသည္ မေက်နပ္ေသာ္လည္း သဲကိစၥကို သရဲမေျပာသြားသည့္အတိုင္း ဟုတ္မဟုတ္ ဂဃနဏသိရန္

ေ႐ႊလုံးအား မနက္ျဖန္ဖိုးေထာ္အား သြားေမးရန္ေျပာကာ တစ္အိမ္သားလုံး အိပ္ရာဝင္ခဲ့ၾကေလ၏ေနာက္တစ္ေန႔ေစာေစာတြင္ ေ႐ႊလုံးက ဖိုးေထာ္အားသြားေတြ႕ၿပီး မညိဳအား သရဲမဝင္ပူးၿပီးေျပာသြားေၾကာင္းကို ေျပာျပရာ ဖိုးေထာ္က

“ငါတို႔လုပ္ငန္းခြင္က ပိုတဲ့သဲက က်င္းမတ္ေလာက္ပဲရွိတယ္ သဲကနည္းနည္းလိုေနတုန္း ပန္းရံသမားမ်ိဳးျမင့္က သခ်ႋဳင္းမွာအုတ္ဂူလုပ္လို႔ ပိုေနတဲ့သဲေတြ ရွိတယ္ေျပာတာနဲ႔ အိတ္နဲ႔သြားသယ္ၾကတယ္ သဲကမေလာက္ေသးလို႔ သခ်ႋဳင္းအဝင္ လမ္းေပၚကေရာ။

ဂူေဘးက ေျမပုံေပၚကပါ ယူလိုက္ရတာ။ငါလည္းပါပါတယ္ကြာ ဘာမွမျဖစ္ေလာက္ဘူးထင္လို႔ေပါ့ကြာ”ဟု ေတာင္းပန္ရင္းေျပာလွ်င္ ေ႐ႊလုံးက“မင္းတို႔သဲယူတာကို အျပစ္မေျပာလိုပါဘူး မင္းလူေတြက ေျမပုံကေျမႀကီးေတြကိုပါ က်ဳံးယူလာတာ

အဲဒီေျမပုံက သရဲမကအိမ္ကိုလိုက္လာတာ အဲဒါကျပႆနာပဲ အဘိုးႀကီးကညကေရာ။အခုမနက္ေရာ ငါ့ကိုပြမ္လို႔မဆုံးဘူး”ဟု ေျပာၿပီးအျဖစ္မွန္ကို သိရသျဖင့္ ေ႐ႊလုံးကျပန္ခဲ့ေလ၏။

ေ႐ႊလုံးက ဦးေအာင္မင္းအားအျဖစ္အပ်က္ကို ေျပာျပသျဖင့္ခ်က္ခ်င္းပင္ ပန္းရံအဖြဲ႕မွအလုပ္သမား ၂ဦးကိုေခၚ၍ သံမံတလင္းခင္း ခင္ထားသည္မ်ားျပန္ဖ်က္ကာ ဖ်က္ၿပီးသားအုတ္သဲေက်ာက္မ်ားကို အိမ္ေရွ႕၌ပုံလိုက္ေလ၏။

ေန႔လယ္ ၁နာရီခန႔္တြင္ အားလုံးဖ်က္ၿပီးသြားရာ ကြန္ေဒါင္းတစ္စီးငွားၿပီး ေျမစာမ်ားကို ျပန္တင္၍ သခ်ႋဳင္းကုန္းသို႔သြားပို႔ ေစ၏။ေ႐ႊလုံးပါ လိုက္သြားၿပီး ေျမပုံႏွင့္လမ္းမ်ားေပၚသို႔ ျပန္ခင္းေပးခဲ့ရာ ညေန(၅)နာရီထိုးမွ ၿပီးသြားေလ၏

ေဒၚလွက သရဲမေျပာထားသည့္အတိုင္း အမဲသားငါးဆယ္သားဝယ္၍ ဟင္းခ်က္ကာထမင္းႏွင့္အတူၿခံေထာင့္က အမႈိက္က်င္းတြင္ဖက္ႏွင့္ပုံၿပီး သရဲမအား လာေရာက္ စားေသာက္ပါရန္ေျပာၿပီး သဲမ်ား။ေျမႀကီးမ်ားကိုလည္း ျပန္တူးယူ၍

ေျမပုံေပၚႏွင့္လမ္းမေပၚတြင္ ျပန္ထားလိုက္ၿပီးျဖစ္ေၾကာင္း တဖြဖြႏွင့္ ေျပာလိုက္ေလ၏။ထိုညက သရဲမသည္ဝင္ပူးျခင္းေႏွာင့္ယွက္ျခင္း မရွိေတာ့ေခ်။တစ္အိမ္သားလုံးး ဘုရားရွိခိုး အမွ်ေဝကာ ခပ္လန႔္လန႔္ႏွင့္ပင္ အိပ္ၾကေလ၏။

ဦးေအာင္မင္းက ေ႐ႊလုံးအားအျပစ္မေျပာေတာ့ဘဲ ထပ္မံ၍အုတ္သဲေက်ာက္စရစ္ ဘိလပ္ေျမတို႔ကိုဝယ္ရန္ လႊတ္လိုက္သျဖင့္ ကားႀကီးႏွင့္ပင္ပစၥည္းအားလုံး ဝယ္လာကာ ယမန္ေန႔ကပန္းရံအဖြဲ႕ကိုပင္ သံမံတလင္းျပန္ခင္းခိုင္းရာ ညေန ၆နာရီတြင္ ခင္းက်င္းၿပီးေလ၏။

ဦးေအာင္မင္းက လိုရမည္ရသရဲမအတြက္လည္း မေန႔ကအတိုင္း အမဲသားငါးဆယ္သားကို ခ်က္ျပဳတ္၍သြားေကြၽးေစသည္။ဦးေအာင္မင္းႏွင့္ ေဒၚလွသည္ ဆရာေတာ္ ေက်ာင္းသို႔သြား၍

ျဖစ္ပ်က္ပုံအလုံးစုံကိုေလွ်ာက္ထားခဲ့ၿပီး ဆရာေတာ္၏ မိန႔္မွာခ်က္အရ ညေန ၄နာရီတြင္ အိမ္၌သံဃာေတာ္ ၅ပါးပင့္၍ လႉဒါန္းတရားနာကာ ပရိတ္တရားမ်ား႐ြတ္ဖတ္ၿပီး ကမၼဝါဖတ္ျခင္း။

သရဲမအတြက္ အလႉေပးျခင္းမ်ားကိုျပဳလုပ္လိုက္သျဖင့္ တစ္အိမ္သားလုံး စိတ္ႏွလုံးရွင္းလင္းသြားေစေတာ့၏။သရဲမသည္လည္း မည္သို႔မွ်မေႏွာင့္ယွက္ေတာ့ေပ။မည္သို႔ပင္ျဖစ္ေစ ေ႐ႊလုံးႏွင့္တရားနာသူမ်ားအဖို႔ သင္ခန္းစာတစ္ခုရလိုက္ေပေတာ့သည္။

Credit


Leave a Reply

Your email address will not be published.