မနာလိုစိတ္ ( ၁ မိနစ္ေလာက္ အခ်ိန္ေပးပီး ဖတ္ေပးပါ )

မနာလိုစိတ္ ( ၁ မိနစ္ေလာက္ အခ်ိန္ေပးပီး ဖတ္ေပးပါ )

မနာလိုစိတ္ ( ၁ မိနစ္ေလာက္ အခ်ိန္ေပးပီး ဖတ္ေပးပါ )

တခါက သူေဌးသူႂကြယ္ႀကီး တဦးဟာ အရြယ္ေႏွာင္းမွ သားတေယာက္ ရလာခဲ့တယ္။ အဲဒီ သားဟာ မငိုတတ္ဘဲ ရယ္ပဲ ရယ္တတ္ပါတယ္။

သူႂကြယ္ႀကီးက သူ႔ကေလးဟာ တျခားကေလးေတြလိုပဲ ဘာထူးျခားမႈမွ မရွိဘူး ဆိုတာကို သက္ေသျပနိုင္ေအာင္ နည္းမ်ိဳးစုံ သုံးၿပီး သားကို ငိုေအာင္ လုပ္ဖို႔ အႀကံထုတ္ေန ခဲ့ပါတယ္။

အဲ့ဒီ့အခ်ိန္မွာပဲ တိုက္တိုက္ဆိုင္ဆိုင္ ဘုန္းႀကီးတပါးက သူႂကြယ္ႀကီးရဲ့ အိမ္ေရွ႕ကေန ျဖတ္ႂကြသြားခဲ့ပါတယ္။ သူႂကြယ္ႀကီးက သားကိုေပြ႕ခ်ီၿပီး ဘုန္းႀကီးကို ျပလိုက္ပါတယ္။

ကေလးက သူစိမ္း မေၾကာက္သူမို႔ ဘုန္းႀကီးေတြ႕တာနဲ႔ ရယ္ျပေနခဲ့ပါတယ္။ သူႂကြယ္က ကေလးကို ခပ္နာနာ တခ်က္ ရိုက္လိုက္ပါတယ္။ ကေလးက မ်က္ခုံးတခ်က္ တြန႔္ၿပီးၿငိမ္သြားေပမယ့္ မငိုခဲ့ပါဘူး။

ဘုန္းဘုန္းဘုရား- ဒီကေလးမွာ ဉာဏ္ရည္ ခၽြတ္ယြင္းတာမ်ိဳး ရွိပါသလား-လို႔ သူႂကြယ္က ဘုန္းႀကီးကို ေမးျမန္းေလၽွာက္တင္တယ္။ ဘုန္းႀကီးက ဘာမွမေျပာဘဲ သစ္သီးခြက္ထဲက ငွက္ေပ်ာသီးတလုံးနဲ႔

စပ်စ္သီးတခိုင္ကို ယူလိုက္တယ္။ ၿပီးေတာ့ ကေလးေရွ႕မွာ ေဝ့ျပလိုက္တယ္။ ကေလးက တခ်က္စဥ္းစားၿပီး စပ်စ္သီးကို လွမ္းယူတယ္။ ၿပီးေတာ့ ရယ္ေနျပန္ပါတယ္။

ဒီကေလး ငွက္ေပ်ာသီး လုံးလုံးမစားဘူး ဘုရား- လို႔ သူႂကြယ္က ေလၽွာက္တင္တယ္။ ဘုန္းႀကီးက ေခါင္းတဆတ္ဆတ္ ညိတ္ၿပီး -သူလိုခ်င္တာကို သူယူတယ္၊ ဉာဏ္ရည္ မခၽြတ္ယြင္းပါဘူး-လို႔ ေျဖတယ္။

သူႂကြယ္ဟာ သစ္သီးခြက္ထဲက ငွက္ေပ်ာသီးကို လွမ္းယူလိုက္တယ္။ ဒါကို ကေလးက ေတြ႕ေတာ့ တခ်က္ ေတြေဝသြားေပမယ့္ စိတ္မေကာင္း မျဖစ္သလို ငိုလည္း မငိုဘူး။

ဒီကေလးက ဘုန္းႀကီး ဝင္စားတာလား မသိဘူး။ တပည့္ေတာ္ရဲ့ အရိုက္အရာကို သူအေမြ ဆက္ခံရပါမယ္။ သူ႔ကို တပည့္ေတာ္ ေတာမထြက္ ေစခ်င္ပါဘူး။

ဘုန္းဘုန္း ကူညီပါ-ဘုန္းႀကီးက ခဏေလာက္ စဥ္းစားလိုက္ၿပီး စားပြဲေပၚက သစ္သီးခြက္ကို ယူလိုက္တယ္။ ၿပီးေတာ့ သူႂကြယ္ကို -လာ-ဘုန္းဘုန္းေနာက္ လိုက္ခဲ့- လို႔ ဆိုတယ္။

သူႂကြယ္ရဲ့အိမ္ေရွ႕တံခါးဝ ေရာက္ေတာ့ ကေလးသုံးေယာက္က တံခါးဝေရွ႕မွာ ေဆာ့ကစားေနၾကတယ္။ ဘုန္းႀကီးက ကေလးေတြကို ၾကည့္လိုက္၊ သစ္သီးခြက္ကို ၾကည့္လိုက္လုပ္တယ္။

သစ္သီးခြက္ထဲမွာ ငွက္ေပ်ာသီးသုံးလုံးနဲ႔ စပ်စ္သီးတခိုင္ ရွိေနတယ္။ ဘုန္းႀကီးက ကေလးေတြကိုေခၚၿပီး တေယာက္ကို ငွက္ေပ်ာသီးတလုံး ေပးလိုက္တယ္။

ကေလးေတြက ဝမ္းသာအားရ ခ်က္ခ်င္း ခြာစားလိုက္ၾကတယ္။ဒီအခ်ိန္မွာ သူႂကြယ့္သားက လက္ဆန႔္ၿပီး ငွက္ေပ်ာသီးကို လက္ညိဳးထိုးရင္း ထေအာ္ေတာ့တယ္။ သူႂကြယ္က စပ်စ္သီးကို ယူၿပီး

“အဲတာက သားလုံးဝ မႀကိဳက္တဲ့ ငွက္ေပ်ာသီးေလ၊ ဒါက သား အရမ္းႀကိဳက္တဲ့ စပ်စ္သီးပါ- လို႔ သားကို ေခ်ာ့တယ္။ကေလးက စပ်စ္သီးကို ဖ်တ္ခနဲယူၿပီး စိတ္တိုတိုနဲ႔ ေျမႀကီးေပၚ လြင့္ပစ္လိုက္တယ္။

ငွက္ေပ်ာသီးကိုပဲ သူလက္ျဖန႔္ ေတာင္းေနခဲ့ပါတယ္။ ကေလးသုံးေယာက္က ငွက္ေပ်ာသီးကို အျမန္ စားလိုက္ၾကတယ္။ ငွက္ေပ်ာခြံကို ၾကည့္ၿပီး သူတို႔ ေက်နပ္အားရစြာနဲ႔

သူႂကြယ္ရဲ့ သားကို ရယ္ျပလိုက္ၾကတယ္။အဲဒီမွာ သူႂကြယ့္သားက ႐ုတ္တရက္ ထေအာ္ ငိုပါေတာ့တယ္။ သူႂကြယ္ေရာ- အခိုင္းအေစေတြပါ လန႔္ဖ်ပ္ကုန္ၾကတယ္။ -ခါတိုင္း သူ ငွက္ေပ်ာသီး လုံးဝမစားပါဘူး။

ဘာျဖစ္လို႔ ဒီေန႔မွာ ငွက္ေပ်ာသီးေၾကာင့္ ငိုရတာပါလိမ့္-လို႔ သူႂကြယ္က ဝမ္းသာ လႈပ္ရွားတဲ့ စိတ္နဲ႔ နားမလည္စြာေမးတယ္။ ဒီေလာကမွာ လူတခ်ိဳ႕ရဲ့ ဝမ္းနည္းေၾကကြဲျခင္းက ကိုယ္ဆုံးရႈံးသြားလို႔ မဟုတ္ဘူး-

တျခားသူ ရသြားလို႔ ျဖစ္တယ္-လို႔ ဘုန္းႀကီးက ျပဳံးျပဳံးေလး ျပန္ေျဖလိုက္ပါေတာ့တယ္။နာက်င္ေၾကကြဲျခင္း တမ်ိဳးက မနာလိုမႈ ကေန ျဖစ္လာတာ ျဖစ္ပါတယ္။

Credit

========

မနာလိုစိတ္ ( ၁ မိနစ္ေလာက္ အခ်ိန္ေပးပီး ဖတ္ေပးပါ )

တခါက သူေဌးသူႂကြယ္ႀကီး တဦးဟာ အ႐ြယ္ေႏွာင္းမွ သားတေယာက္ ရလာခဲ့တယ္။ အဲဒီ သားဟာ မငိုတတ္ဘဲ ရယ္ပဲ ရယ္တတ္ပါတယ္။

သူႂကြယ္ႀကီးက သူ႔ကေလးဟာ တျခားကေလးေတြလိုပဲ ဘာထူးျခားမႈမွ မရွိဘူး ဆိုတာကို သက္ေသျပႏိုင္ေအာင္ နည္းမ်ိဳးစုံ သုံးၿပီး သားကို ငိုေအာင္ လုပ္ဖို႔ အႀကံထုတ္ေန ခဲ့ပါတယ္။

အဲ့ဒီ့အခ်ိန္မွာပဲ တိုက္တိုက္ဆိုင္ဆိုင္ ဘုန္းႀကီးတပါးက သူႂကြယ္ႀကီးရဲ႕ အိမ္ေရွ႕ကေန ျဖတ္ႂကြသြားခဲ့ပါတယ္။ သူႂကြယ္ႀကီးက သားကိုေပြ႕ခ်ီၿပီး ဘုန္းႀကီးကို ျပလိုက္ပါတယ္။

ကေလးက သူစိမ္း မေၾကာက္သူမို႔ ဘုန္းႀကီးေတြ႕တာနဲ႔ ရယ္ျပေနခဲ့ပါတယ္။ သူႂကြယ္က ကေလးကို ခပ္နာနာ တခ်က္ ႐ိုက္လိုက္ပါတယ္။ ကေလးက မ်က္ခုံးတခ်က္ တြန႔္ၿပီးၿငိမ္သြားေပမယ့္ မငိုခဲ့ပါဘူး။

ဘုန္းဘုန္းဘုရား- ဒီကေလးမွာ ဉာဏ္ရည္ ခြၽတ္ယြင္းတာမ်ိဳး ရွိပါသလား-လို႔ သူႂကြယ္က ဘုန္းႀကီးကို ေမးျမန္းေလွ်ာက္တင္တယ္။ ဘုန္းႀကီးက ဘာမွမေျပာဘဲ သစ္သီးခြက္ထဲက ငွက္ေပ်ာသီးတလုံးနဲ႔

စပ်စ္သီးတခိုင္ကို ယူလိုက္တယ္။ ၿပီးေတာ့ ကေလးေရွ႕မွာ ေဝ့ျပလိုက္တယ္။ ကေလးက တခ်က္စဥ္းစားၿပီး စပ်စ္သီးကို လွမ္းယူတယ္။ ၿပီးေတာ့ ရယ္ေနျပန္ပါတယ္။

ဒီကေလး ငွက္ေပ်ာသီး လုံးလုံးမစားဘူး ဘုရား- လို႔ သူႂကြယ္က ေလွ်ာက္တင္တယ္။ ဘုန္းႀကီးက ေခါင္းတဆတ္ဆတ္ ညိတ္ၿပီး -သူလိုခ်င္တာကို သူယူတယ္၊ ဉာဏ္ရည္ မခြၽတ္ယြင္းပါဘူး-လို႔ ေျဖတယ္။

သူႂကြယ္ဟာ သစ္သီးခြက္ထဲက ငွက္ေပ်ာသီးကို လွမ္းယူလိုက္တယ္။ ဒါကို ကေလးက ေတြ႕ေတာ့ တခ်က္ ေတြေဝသြားေပမယ့္ စိတ္မေကာင္း မျဖစ္သလို ငိုလည္း မငိုဘူး။

ဒီကေလးက ဘုန္းႀကီး ဝင္စားတာလား မသိဘူး။ တပည့္ေတာ္ရဲ႕ အ႐ိုက္အရာကို သူအေမြ ဆက္ခံရပါမယ္။ သူ႔ကို တပည့္ေတာ္ ေတာမထြက္ ေစခ်င္ပါဘူး။

ဘုန္းဘုန္း ကူညီပါ-ဘုန္းႀကီးက ခဏေလာက္ စဥ္းစားလိုက္ၿပီး စားပြဲေပၚက သစ္သီးခြက္ကို ယူလိုက္တယ္။ ၿပီးေတာ့ သူႂကြယ္ကို -လာ-ဘုန္းဘုန္းေနာက္ လိုက္ခဲ့- လို႔ ဆိုတယ္။

သူႂကြယ္ရဲ႕အိမ္ေရွ႕တံခါးဝ ေရာက္ေတာ့ ကေလးသုံးေယာက္က တံခါးဝေရွ႕မွာ ေဆာ့ကစားေနၾကတယ္။ ဘုန္းႀကီးက ကေလးေတြကို ၾကည့္လိုက္၊ သစ္သီးခြက္ကို ၾကည့္လိုက္လုပ္တယ္။

သစ္သီးခြက္ထဲမွာ ငွက္ေပ်ာသီးသုံးလုံးနဲ႔ စပ်စ္သီးတခိုင္ ရွိေနတယ္။ ဘုန္းႀကီးက ကေလးေတြကိုေခၚၿပီး တေယာက္ကို ငွက္ေပ်ာသီးတလုံး ေပးလိုက္တယ္။

ကေလးေတြက ဝမ္းသာအားရ ခ်က္ခ်င္း ခြာစားလိုက္ၾကတယ္။ဒီအခ်ိန္မွာ သူႂကြယ့္သားက လက္ဆန႔္ၿပီး ငွက္ေပ်ာသီးကို လက္ညိဳးထိုးရင္း ထေအာ္ေတာ့တယ္။ သူႂကြယ္က စပ်စ္သီးကို ယူၿပီး

“အဲတာက သားလုံးဝ မႀကိဳက္တဲ့ ငွက္ေပ်ာသီးေလ၊ ဒါက သား အရမ္းႀကိဳက္တဲ့ စပ်စ္သီးပါ- လို႔ သားကို ေခ်ာ့တယ္။ကေလးက စပ်စ္သီးကို ဖ်တ္ခနဲယူၿပီး စိတ္တိုတိုနဲ႔ ေျမႀကီးေပၚ လြင့္ပစ္လိုက္တယ္။

ငွက္ေပ်ာသီးကိုပဲ သူလက္ျဖန႔္ ေတာင္းေနခဲ့ပါတယ္။ ကေလးသုံးေယာက္က ငွက္ေပ်ာသီးကို အျမန္ စားလိုက္ၾကတယ္။ ငွက္ေပ်ာခြံကို ၾကည့္ၿပီး သူတို႔ ေက်နပ္အားရစြာနဲ႔

သူႂကြယ္ရဲ႕ သားကို ရယ္ျပလိုက္ၾကတယ္။အဲဒီမွာ သူႂကြယ့္သားက ႐ုတ္တရက္ ထေအာ္ ငိုပါေတာ့တယ္။ သူႂကြယ္ေရာ- အခိုင္းအေစေတြပါ လန႔္ဖ်ပ္ကုန္ၾကတယ္။ -ခါတိုင္း သူ ငွက္ေပ်ာသီး လုံးဝမစားပါဘူး။

ဘာျဖစ္လို႔ ဒီေန႔မွာ ငွက္ေပ်ာသီးေၾကာင့္ ငိုရတာပါလိမ့္-လို႔ သူႂကြယ္က ဝမ္းသာ လႈပ္ရွားတဲ့ စိတ္နဲ႔ နားမလည္စြာေမးတယ္။ ဒီေလာကမွာ လူတခ်ိဳ႕ရဲ႕ ဝမ္းနည္းေၾကကြဲျခင္းက ကိုယ္ဆုံးရႈံးသြားလို႔ မဟုတ္ဘူး-

တျခားသူ ရသြားလို႔ ျဖစ္တယ္-လို႔ ဘုန္းႀကီးက ၿပဳံးၿပဳံးေလး ျပန္ေျဖလိုက္ပါေတာ့တယ္။နာက်င္ေၾကကြဲျခင္း တမ်ိဳးက မနာလိုမႈ ကေန ျဖစ္လာတာ ျဖစ္ပါတယ္။

Credit


Leave a Reply

Your email address will not be published.