ဦးဖိုးေအးတို႔ မိသားစု သခ်ႋဳင္းထဲ မွာ ေပါက္တဲ့ မွ်စ္ကို ခ်ိဳးယူၿပီး စားလိုက္မိၾကေသာအခါ…

ဦးဖိုးေအးတို႔ မိသားစု သခ်ႋဳင္းထဲ မွာ ေပါက္တဲ့ မွ်စ္ကို ခ်ိဳးယူၿပီး စားလိုက္မိၾကေသာအခါ…

ဦးဖိုးေအးတို႔ မိသားစု သခၤ်ိဳင္းထဲ မွာ ေပါက္တဲ့ မၽွစ္ကို ခ်ိဳးယူၿပီး စားလိုက္မိၾကေသာအခါ…

*သခ်ႋဳင္း ဆိုသည္မွာ*..

လူတစ္ေယာက္က ေမးတယ္…..

“ကိုဖိုးေအး ခင္ဗ်ား သခ်ႋဳင္းထဲက မွ်စ္ေတြ ယူစားေနတာ မ႐ႊံဘူးလား…?.

ေျဖ။ ။”ဘာ႐ႊံမလဲကြ လူေသေကာင္က ထြက္တဲ့မွ်စ္မွ မဟုတ္တာ ေျမႀကီးထဲက ထြက္တဲ့မွ်စ္ပဲ ဘာ႐ႊံစရာရွိလဲ။…

သခ်ႋဳင္းဆိုတာလဲ ေျမႀကီးပါပဲကြာ လူေတြသမုတ္ထားလို႔သာ သခ်ႋဳင္းျဖစ္ေနတာပါ ငါဆို ဒီသခ်ႋဳင္းက ထြက္တဲ့မွ်စ္ေတြ စားလာတာ ၾကာပါၿပီ။..

ၾကည့္စမ္း ငါ့သားသမီးေတြ ဘယ္ေလာက္ေခ်ာလဲ။ က်န္းမာေရး ဘယ္ေလာက္ေကာင္းလဲ။ဖ်ားနာေနတာ မင္းတို႔ျမင္ဘူးလာ။

ဉာဏ္ရည္ဆိုတာလည္..း ငါ့သားသမီးေတြ က်ဴရွင္ေတာင္မယူႏိုင္ဘူး။..႐ြာကေန က်ပ္ျပင္ေက်ာင္းသြားတတ္ေနရတာ။..

မင္းတို႔စဥ္းစားၾကည့္ ျမတ္စြာဘုရားေတာင္မွ သုသာန္တစ္စ သခ်ႋဳင္းဝက လူေသလႊမ္းတဲ့အဝတ္ေတြ ေကာက္ယူေတာ္မူၿပီး

ပံ့သုကူသကၤန္းခ်ဳပ္ၿပီး သုံးေဆာင္ေတာ္မူေသးတာ မင္းတို႔ငါတို႔လို ဘာမွမဟုတ္တဲ့အေကာင္ေတြက ေရွာင္တယ္ဆိုတာ ရယ္စရာႀကီးကြ။..

ေက်ာင္းစကိုေရွာင္ မသာစကို “ေဆာင္”ဆိုတဲ့အဆိုလည္းရွိသားပဲကြာ။ေက်ာင္ပစၥည္းယူသုံးရင္သာ အျပစ္ရွိမယ္ သခ်ႋဳင္းပစၥည္းယူသုံးရင္ အျပစ္လုံးဝမရွိဘူးကြ။..

ဘာလို႔လဲဆိုေတာ့ သခ်ႋဳင္းဆိုတာ လူေတြရဲ႕စိတ္ထဲမွာ လုံးဝသံေယာဇဥ္အတြယ္အတာမရွိပဲစြန႔္ပစ္ထားတဲ့နယ္ေျမ အဲ့ဒီနယ္ေျမထဲက ပစၥည္းမွာ ဘာအေႏွာင္အတြယ္မွ မရွိၾကဘူး။.

အဲ့ဒီစင္ၾကယ္တဲ့ပစၥည္းကို ငါသုံးတဲ့အခါ ငါလိပ္ျပာလုံတာေပါ့ကြာ။.. ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းဝင္းထဲက ေညာင္ခ်င္တစ္နပ္စာေလာက္ ခူးခဲ့ရင္ေတာင္ ငါလိပ္ျပာလုံမွာမဟုတ္ဘူး။..

ေက်ာင္းဆိုတာက သာသနာ့နယ္ေျမသံဃာရဲ႕ပစၥည္းေလကြာ။.. ယွဥ္ၾကည့္ေပါ့။ေက်ာင္းပစၥည္းဆိုတာ မစားတတ္ရင္ သံသရာအဆိပ္ကြ။

..သခ်ႋဳင္းပစၥည္းက သံသရာအဆိပ္ကင္းေစတယ္။ဒါ့ေၾကာင့္ငါအၿမဲစားခဲ့တာေပါ့။သခ်ႋဳင္းကမွ်စ္လည္း မွ်စ္ပါပဲ။…အျပင္က မွ်စ္လည္း မွ်စ္ပါပဲ။..

အတူတူပါပဲကြာ။ေအ သခ်ႋဳင္းထဲက မွ်စ္က စားမျဖစ္ေအာင္ ခါးေနတယ္ ပုတ္ေစာ္နံေနတယ္ဆိုရင္ေတာ့ ငါလဲဲ လူပဲကြာ ဘယ္စားမွာလဲ။..အလကားပါကြာ လူေတြကိုက အယူသီးေနတာပါ သခ်ႋဳင္းတဲ့

မင္းတို႔စဥ္းစားၾကည့္ သခ်ႋဳင္းဆိုတာက ၾကာၾကာတစ္ခါ လူေသမွ ျမႇဳတ္ၾကတာ။မင္းတို႔ငါတို႔ရဲ႕ ပါးစပ္ေတြကိုၾကည့္စမ္း။..

ငါးပုပ္ရင္ ဆားနဲ႔နယ္ၿပီး ငါးဆားနယ္ဆိုၿပီး စားၾကတယ္။… ၾကက္ေသ/ဝက္ေသ/ဘဲေသ/ငါးေသ/ႏြားေသ/ဆိတ္ေသေတြကြာ။စဥ္းစားၾကည့္ၾက။အဲ့ဒါလည္း #အသုဘ ေတြပဲကြာ။…

ၾကက္မသာ/ဝက္မသာ/ႏြားမသာ ေတြပဲကြာ။ဒါေတြၾကေတာ့ #အသုဘ လို႔မျမင္ဘဲ #သုဘလို႔ထင္ၿပီး ခ်က္ျပဳတ္ေၾကာ္ေလွာ္စားၾကတယ္။..

မင္းတို႔ငါတို႔ရဲ႕ပါးစပ္သခ်ႋဳင္းထဲကဘအဲ့ဒီလိုတိရိစာၦန္အေသေကာင္ေတြ မနည္းမေနာဝင္ၿပီးၿပီေနာ္။..

ဒါၾကေတာ ေလာကနိယာမ ေကာင္းမြန္တဲ့ အစားအစာလို႔ သတ္မွတ္ၾကတယ္။..သူလည္း ခႏၶာငါးပါးအစုအေဝး အပုပ္ေကာင္ပဲ မဟုတ္ဘူးလား။မသန႔္တာက အဲ့ဒီပါးစပ္သခ်ႋဳင္းပဲကြ။..

ဒါေတြၾကေတာ တေျဖာင္းေျဖာင္း ဝါးစားေနၾကၿပီး ငါသခ်ႋဳင္းထဲက မွ်စ္ခ်ိဳးစားတာၾကေတာ အျပစ္ျမင္ၿပီး လူရာမသြင္းခ်င္သလိုလို ဘာလိုလိုနဲ႔ လူေတြကြာ..တရား အလြန္ေဝးတဲ့လူေတြပါလာ။…

ကိုယ္ေျပာမွ အမွန္ ကိုယ္လုပ္မွ အဟုတ္ထင္ၾကတာလား။ လူဆိုတာ ေသမ်ိဳးကြ ဘယ္သူမွ ဒီသခ်ႋဳင္းက ေျပးမလြတ္ဘူး။ မွတ္ထား။”..

Credit

===============

Unicode

ဦးဖိုးေအးတို႔ မိသားစု သခ်ႋဳင္းထဲ မွာ ေပါက္တဲ့ မွ်စ္ကို ခ်ိဳးယူၿပီး စားလိုက္မိၾကေသာအခါ…

*သခ်ႋဳင္း ဆိုသည္မွာ*..

လူတစ္ေယာက္က ေမးတယ္…..

“ကိုဖိုးေအး ခင္ဗ်ား သခ်ႋဳင္းထဲက မွ်စ္ေတြ ယူစားေနတာ မ႐ႊံဘူးလား…?..

ေျဖ။ ။”ဘာ႐ႊံမလဲကြ လူေသေကာင္က ထြက္တဲ့မွ်စ္မွ မဟုတ္တာ ေျမႀကီးထဲက ထြက္တဲ့မွ်စ္ပဲ ဘာ႐ႊံစရာရွိလဲ။…

သခ်ႋဳင္းဆိုတာလဲ ေျမႀကီးပါပဲကြာ လူေတြသမုတ္ထားလို႔သာ သခ်ႋဳင္းျဖစ္ေနတာပါ ငါဆို ဒီသခ်ႋဳင္းက ထြက္တဲ့မွ်စ္ေတြ စားလာတာ ၾကာပါၿပီ။..

ၾကည့္စမ္း ငါ့သားသမီးေတြ ဘယ္ေလာက္ေခ်ာလဲ။ က်န္းမာေရး ဘယ္ေလာက္ေကာင္းလဲ။ဖ်ားနာေနတာ မင္းတို႔ျမင္ဘူးလာ။

ဉာဏ္ရည္ဆိုတာလည္..း ငါ့သားသမီးေတြ က်ဴရွင္ေတာင္မယူႏိုင္ဘူး။..႐ြာကေန က်ပ္ျပင္ေက်ာင္းသြားတတ္ေနရတာ။..

မင္းတို႔စဥ္းစားၾကည့္ ျမတ္စြာဘုရားေတာင္မွ သုသာန္တစ္စ သခ်ႋဳင္းဝက လူေသလႊမ္းတဲ့အဝတ္ေတြ ေကာက္ယူေတာ္မူၿပီး

ပံ့သုကူသကၤန္းခ်ဳပ္ၿပီး သုံးေဆာင္ေတာ္မူေသးတာ မင္းတို႔ငါတို႔လို ဘာမွမဟုတ္တဲ့အေကာင္ေတြက ေရွာင္တယ္ဆိုတာ ရယ္စရာႀကီးကြ။..

ေက်ာင္းစကိုေရွာင္ မသာစကို “ေဆာင္”ဆိုတဲ့အဆိုလည္းရွိသားပဲကြာ။ေက်ာင္ပစၥည္းယူသုံးရင္သာ အျပစ္ရွိမယ္ သခ်ႋဳင္းပစၥည္းယူသုံးရင္ အျပစ္လုံးဝမရွိဘူးကြ။..

ဘာလို႔လဲဆိုေတာ့ သခ်ႋဳင္းဆိုတာ လူေတြရဲ႕စိတ္ထဲမွာ လုံးဝသံေယာဇဥ္အတြယ္အတာမရွိပဲစြန႔္ပစ္ထားတဲ့နယ္ေျမ အဲ့ဒီနယ္ေျမထဲက ပစၥည္းမွာ ဘာအေႏွာင္အတြယ္မွ မရွိၾကဘူး။.

အဲ့ဒီစင္ၾကယ္တဲ့ပစၥည္းကို ငါသုံးတဲ့အခါ ငါလိပ္ျပာလုံတာေပါ့ကြာ။.. ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းဝင္းထဲက ေညာင္ခ်င္တစ္နပ္စာေလာက္ ခူးခဲ့ရင္ေတာင္ ငါလိပ္ျပာလုံမွာမဟုတ္ဘူး။..

ေက်ာင္းဆိုတာက သာသနာ့နယ္ေျမသံဃာရဲ႕ပစၥည္းေလကြာ။.. ယွဥ္ၾကည့္ေပါ့။ေက်ာင္းပစၥည္းဆိုတာ မစားတတ္ရင္ သံသရာအဆိပ္ကြ။

သခ်ႋဳင္းပစၥည္းက သံသရာအဆိပ္ကင္းေစတယ္။ဒါ့ေၾကာင့္ငါအၿမဲစားခဲ့တာေပါ့။သခ်ႋဳင္းကမွ်စ္လည္း မွ်စ္ပါပဲ။…အျပင္က မွ်စ္လည္း မွ်စ္ပါပဲ။..

အတူတူပါပဲကြာ။ေအ သခ်ႋဳင္းထဲက မွ်စ္က စားမျဖစ္ေအာင္ ခါးေနတယ္ ပုတ္ေစာ္နံေနတယ္ဆိုရင္ေတာ့ ငါလဲ လူပဲကြာ ဘယ္စားမွာလဲ။..အလကားပါကြာ လူေတြကိုက အယူသီးေနတာပါ သခ်ႋဳင္းတဲ့

မင္းတို႔စဥ္းစားၾကည့္ သခ်ႋဳင္းဆိုတာက ၾကာၾကာတစ္ခါ လူေသမွ ျမႇဳတ္ၾကတာ။မင္းတို႔ငါတို႔ရဲ႕ ပါးစပ္ေတြကိုၾကည့္စမ္း။..

ငါးပုပ္ရင္ ဆားနဲ႔နယ္ၿပီး ငါးဆားနယ္ဆိုၿပီး စားၾကတယ္။… ၾကက္ေသ/ဝက္ေသ/ဘဲေသ/ငါးေသ/ႏြားေသ/ဆိတ္ေသေတြကြာ။စဥ္းစားၾကည့္ၾက။အဲ့ဒါလည္း #အသုဘ ေတြပဲကြာ။…

ၾကက္မသာ/ဝက္မသာ/ႏြားမသာ ေတြပဲကြာ။ဒါေတြၾကေတာ့ #အသုဘ လို႔မျမင္ဘဲ #သုဘလို႔ထင္ၿပီး ခ်က္ျပဳတ္ေၾကာ္ေလွာ္စားၾကတယ္။..

မင္းတို႔ငါတို႔ရဲ႕ပါးစပ္သခ်ႋဳင္းထဲကဘအဲ့ဒီလိုတိရိစာၦန္အေသေကာင္ေတြ မနည္းမေနာဝင္ၿပီးၿပီေနာ္။..

ဒါၾကေတာ ေလာကနိယာမ ေကာင္းမြန္တဲ့ အစားအစာလို႔ သတ္မွတ္ၾကတယ္။..သူလည္း ခႏၶာငါးပါးအစုအေဝး အပုပ္ေကာင္ပဲ မဟုတ္ဘူးလား။မသန႔္တာက အဲ့ဒီပါးစပ္သခ်ႋဳင္းပဲကြ။..

ဒါေတြၾကေတာ တေျဖာင္းေျဖာင္း ဝါးစားေနၾကၿပီး ငါသခ်ႋဳင္းထဲက မွ်စ္ခ်ိဳးစားတာၾကေတာ အျပစ္ျမင္ၿပီး လူရာမသြင္းခ်င္သလိုလို ဘာလိုလိုနဲ႔ လူေတြကြာ..တရား အလြန္ေဝးတဲ့လူေတြပါလာ။…

ကိုယ္ေျပာမွ အမွန္ ကိုယ္လုပ္မွ အဟုတ္ထင္ၾကတာလား။ လူဆိုတာ ေသမ်ိဳးကြ ဘယ္သူမွ ဒီသခ်ႋဳင္းက ေျပးမလြတ္ဘူး။ မွတ္ထား။”

CREDIT


Leave a Reply

Your email address will not be published.