မီးပ်က္ေနတဲ့ မဂၤလာဦးည ေန႔လယ္ခင္းထိ အိပ္ရာထဲက ထြက္မလာႏိုင္တဲ့ ၾကင္စဦးလင္မယားရဲ႕ အျဖစ္

မီးပ်က္ေနတဲ့ မဂၤလာဦးည ေန႔လယ္ခင္းထိ အိပ္ရာထဲက ထြက္မလာႏိုင္တဲ့ ၾကင္စဦးလင္မယားရဲ႕ အျဖစ္

မီးပ်က္ေနတဲ့ မဂၤလာဦးည ေန႔လယ္ခင္းထိ အိပ္ရာထဲက ထြက္မလာႏိုင္တဲ့ ၾကင္စဦးလင္မယားရဲ႕အျဖစ္

ကိုေမာင္ေကာင္းနဲ႔ေမ်ခာဘုံတို႔ ဒီေန႔မဂၤလာေဆာင္ၾကၿပီး အၾကင္လင္မယားဘေဝရာက္ၾကပါတယ္။

ႏွစ္ဘက္မိဘကလဲ ျပည့္စုံလွတာမဟုတ္ေတာ့ မဂၤလာစရိတ္ေလးရဖို႔ေတာင္ ႏွစ္အတာ္ေတာ္ၾကာ စုခဲ့ရတာေလ။

ဒီေတာ့သူမ်ားေတြလို ပ်ားရည္ဆမ္းခရီးေတြ၊ ဘာေတြလည္း မထြက္ႏိုင္ပါဘူး။

ကိုေမာင္ေကာင္းမိဘအိမ္မွာပဲ မဂၤလာဦးညကို လြန္ေျမာက္ခဲ့ရပါတယ္။

မနက္မိုးလင္းေတာ့ ကိုေမာင္ေကာင္းရဲ႕ညီေလးျဖစ္တဲ့ ေမာင္ေ႐ႊေအးဟာ

ေက်ာင္းသြားခါနီး အေမျပင္ဆင္ေပးတဲ့ မနက္စာကို စားေနရင္း…

“အေမ…။ အကိုနဲ႔အမ ထၾကၿပီလား…”

“မထၾကေသးဘူး…”

“က်ေနာ္ေတြးမိတာကေတာ့…”

“ကိုယ့္ဖာသာ စားမွာကိုျမန္ျမန္စားစမ္းပါဟာ…။ ေတာ္ၾကာေက်ာင္းေနာက္က်ေနအုန္းမယ္…”

ဒီလိုနဲ႔ ေမာင္ေ႐ႊေအးလဲ မနက္စာစားၿပီး ေက်ာင္းထြက္သြားပါတယ္…။

မုန႔္စားေက်ာင္းဆင္းေတာ့ ေက်ာင္းနဲ႔အိမ္က နီးေနတဲ့အတြက္

ေမာင္ေ႐ႊေအးက အိမ္ျပန္လာၿပီး ထမင္းစားေလ့ ရွိပါတယ္…။ ထမင္းစားေနရင္း ခူးခပ္ျပင္ဆင္ေပးေနတဲ့ အေမကို…

“အေမ…။ အကိုနဲ႔အမ ထၾကၿပီလား…”

“မထၾကေသးဘူး…”

“က်ေနာ္ေတြးမိတာကေတာ့…”

“ဟာ…။ ကေလးက ကေလးလိုေနစမ္း…။ ေနရာတကာဝင္မပါစမ္းနဲ႔…”

အေဟာက္ခံရေတာ့ ေမာင္ေ႐ႊေအးပါးစပ္ပိတ္သြားၿပီး ထမင္းကို

လက္စသတ္စားလို႔ ေက်ာင္းကိုျပန္ထြက္သြား ပါေတာ့တယ္…။

ညေနေက်ာင္းက ျပန္လာတဲ့ေမာင္ေ႐ႊေအးက အိမ္ထဲဝင္ဝင္ခ်င္း

“အေမ…။ အကိုနဲ႔အမ ထၾကၿပီလား …”

“မထၾကေသးဘူး…”

“က်ေနာ္ေတြးမိတာကေတာ့…”

“နင့္မလဲ…။ တေန႔လုံး ဒါပဲေမးေနတာပဲ…။ ကဲ… ေျပာ။ နင္ကဘာေတြ ေတြးေနမိလို႔လဲ…”

“အကို ညကက်ေနာ့္ဆီလာၿပီး ေခါင္းလိမ္းတဲ့သံလြင္ဆီဘူး လာငွားတယ္ေလ”

“ အာ့… ညက မီးပ်က္ေနေတာ့ က်ေနာ္ေပးလိုက္တာ စူပါဂလူးဘူး ျဖစ္ေနလို႔အေမရဲ႕။ အဲဒါ…”

အခုလိုအခ်ိန္ေပးၿပီး ဖတ္ရႈေပးၾကတဲ့ ပရိသတ္ႀကီးအားလုံးလည္း

သာယာေပ်ာ္႐ႊင္တဲ့ ေန႔ေလးတစ္ေန႔ကို ပိုင္ဆိုင္ႏိုင္ၾကပါေစလို႔ဆုေတာင္းေပးလိုက္ပါတယ္။

Credit : (Boy Thought ကို ဆီေလ်ာ္ေအာင္ ျပန္ေရးပါတယ္…။)

=================

UNICODE

မီးပကြျနတေဲ့ မငျ်ဂလာဦးည နေ့လယျခငျးထိ အိပျရာထဲက ထှကျမလာနိုငျတဲ့ ကွငျစဦးလငျမယားရဲ့အဖွစျ

ကိုေမာင်ေကာင်းနဲ႔ျမေခာဘုံတို႔ ဒီေန႔မင်္ဂလာေဆာင်ကြပြီး အကြင်လင်မယားဘဝေရာက်ကြပါတယ်။

နှစျဘကျမိဘကလဲ ပွညျ့စုံလှတာမဟုတျတော့ မငျ်ဂလာစရိတျလေးရဖို့တောငျ နှစျအတာျတောျကွာ စုခဲ့ရတာလေ။

ဒီေတာ့သူျမားတွေလို ျပားရည်ဆမ်းခရီးေတွ၊ ဘာတွေလည်း မထွက်ႏိုင်ပါဘူး။

ကိုေမာင်ေကာင်းမိဘအိမ်မွာပဲ မင်္ဂလာဦးညကို လွန်ေမြာက်ခဲ့ရပါတယ်။

မနက်မိုးလင်းေတာ့ ကိုေမာင်ေကာင်းရဲ႕ညီေလးဖြစ်တဲ့ ေမာင်ရွွေအေးဟာ

ေၾကာင်းသွားခါနီး အမေပြင်ဆင်ေပးတဲ့ မနက်စာကို စားနေရင်း…

“အေမ…။ အကိုနဲ႔အမ ထကြပြီလား…”

“မထကြေသးဘူး…”

“ကနြောျတှေးမိတာကတော့…”

“ကိုယျ့ဖာသာ စားမှာကိုမွနျမွနျစားစမျးပါဟာ…။ တောျကွာကြောငျးနောကျကနြအေုနျးမယျ…”

ဒီလိုနဲ႔ ေမာင်ရွွေအေးလဲ မနက်စာစားပြီး ေၾကာင်းထွက်သွားပါတယ်…။

မုန်႕စားေၾကာင်းဆင်းေတာ့ ေၾကာင်းနဲ႔အိမ်က နီးနေတဲ့အတွက်

ေမာင်ရွွေအေးက အိမ်ပြန်လာပြီး ထမင်းစားေလ့ ရွိပါတယ်…။ ထမင်းစားနေရင်း ခူးခပ်ပြင်ဆင်ေပးနေတဲ့ အမေကို…

“အေမ…။ အကိုနဲ႔အမ ထကြပြီလား…”

“မထကြေသးဘူး…”

“ကနြောျတှေးမိတာကတော့…”

“ဟာ…။ ကေလးက ကေလးလိုနေစမ်း…။ နေရာတကာဝင်မပါစမ်းနဲ႔…”

အေဟာက်ခံရေတာ့ ေမာင်ရွွေအေးပါးစပ်ပိတ်သွားပြီး ထမင်းကို

လက်စသတ်စားလို႔ ေၾကာင်းကိုပြန်ထွက်သွား ပါေတာ့တယ်…။

ညနကြေောငျးက ပွနျလာတဲ့မောငျရှှအေေးက အိမျထဲဝငျဝငျခငြျး

“အေမ…။ အကိုနဲ႔အမ ထကြပြီလား …”

“မထကြေသးဘူး…”

“ကနြောျတှေးမိတာကတော့…”

“နင်႕မလဲ…။ တေန႔လုံး ဒါပဲေမးနေတာပဲ…။ ကဲ… ေပြာ။ နင်ကဘာေတွ ေတွးနေမိလို႔လဲ…”

“အကို ညကကနြော့ျဆီလာပွီး ခေါငျးလိမျးတဲ့သံလှငျဆီဘူး လာငှားတယျလေ”

“ အာ့… ညက မီးပကြျနတေော့ ကနြောျပေးလိုကျတာ စူပါဂလူးဘူး ဖွစျနလေို့အမရေဲ့။ အဲဒါ…”

အခုလိုအၿခိန်ေပးပြီး ဖတ်ရႈေပးကြတဲ့ ပရိသတ်ကြီးအားလုံးလည်း

သာယာပြောျရှှငျတဲ့ နေ့လေးတစျနေ့ကို ပိုငျဆိုငျနိုငျကွပါစလေို့ဆုတောငျးပေးလိုကျပါတယျ။

Credit : (Boy Thought ကို ဆီလြောျအောငျ ပွနျရေးပါတယျ…။)


Leave a Reply

Your email address will not be published.